Before Valentines

 

นานแค่ไหนนะที่ไม่ได้คุยกัน

ต่างฅนต่างดำเนินชีวิต ต่างฅนต่างก้าวไป

ทำให้เราไม่ได้ติดต่อกัน

ชีวิตเราต่างมีเรื่องมากมายผ่านเข้า

แต่คุณก็ยังอยู่ในเรื่องราวเดิมๆเช่นเคย

เรารู้ว่าคุณทุกข์แค่ไหนในเรื่องราวนี้

ไม่รู้จะปลอบคุยว่าอย่างไร

เรื่องราวของคุณมันมากมายเกินกว่าฅนนอกแบบเราจะช่วยได้

เราได้แต่บอกคุณว่า

เพราะถ้าตราบใดที่คุณไม่ได้ทำผิดต่อใคร

คุณก็จะยังมองหน้าใครๆ ได้ไม่อาย

แม้คุณจะโชคร้ายในบางเรื่อง

แต่คุณก็ยังมีพ่อแม่พี่น้องที่อยู่เคียงข้างคุณเสมอ

ไม่ว่าคุณจะทำอะไรขอให้คุณนึกถึงแม่

เราคงได้แต่เอาใจช่วยคุณ

ให้ได้ก้าวผ่านเรื่องเดิมๆตรงนี้

อย่างเข้มแข็ง สักวัน…

5 February 2010

ฅนที่เคย “คิดว่ารัก”

วันนี้ รับโทรศัพท์ของใครบางฅน
ฅนที่เคย “คิดว่ารัก”
คุยเรื่องทั่วๆไป
ถามสารทุกข์สุขดิบ
ได้รับรู้เรื่องของเธอ
และทุกฅนของเธอ
ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้น
ไม่มีความรู้สึกดีใจ
ทำให้เรามองเห็นตัวเราในวันนั้นอีกครั้ง
ทำไมสิ้นดี
ที่ผ่านมาเราช่างอ่อนแอ
ช่างเยาว์วัยในเรื่องของอารมณ์ ความรู้สึก
ซึ่งจริง จริงแล้ว ทุกอย่าง
ล้วนเป็นเพียง แค่ภาพลวงตา
เฮ้อ! ไขว่คว้าเสียจนหมดใจ
วันนี้เราก้าวผ่านวังวนของความหลงมาได้
ไม่ใช่เพราะเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
แต่คงเพราะ เวลา
เวลา ทำให้เรามีสติ
และมองเห็นตัวเองที่ผ่านมาชัดเจนขึ้น
มักหัวเราะเยาะให้กับความเขลาของตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง
ไม่ใช่เจ็บจนชิ้นชา หรือเข็ดหลาบ
แต่ มาจนถึงวันนี้ ได้รู้ว่า
สุดท้าย เราก็ต่างเป็น “ฅนอื่น” ต่อกัน…

ตะกอน…

 

วันนี้ กับบางเรื่องราว
ทำให้บางความรู้สึก ที่ตกตะกอนอยู่ในใจ มันขุ่นขึ้นมา
ความหวาดหวั่น ที่เก็บงำไว้ในใจ
ความหวาดกลัวที่พยามไม่นึกถึง
ความมืดมนของอนาคตที่รู้อยู่เต็มหัวใจ
สุดท้ายมันก็คือความจริง ที่ไม่มีวันหนีพ้น

พยายามไม่คิดว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ไม่ใช่ไม่หวั่น แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมันดี
แม่ถามบ่อยๆว่า แล้วต่อไปจะทำอย่างไร
ให้คำตอบแม่ไม่ได้ ไม่ได้แม้จะตอบตัวเองในใจ
เรากำลังดำเนินชีวิตอย่างประมาทขนาดนี้เชียวหรือ
เงินเก็บที่มีอยู่ไม่มากก็หมดแล้ว
เรากำลังทำอะไรอยู่
กำลังเอาชีวิตที่เหลือไปฝากไว้ที่ใคร…

22 เมษายน 2552

เดือนแห่งความรัก

 

เดือนแห่งความรัก เมื่อหลายปีที่แล้ว

พ่อคุยอวดแม่ว่า “มีฅนให้เงินฉัน วันวาเลนไทม์ ด้วย ลูกเขาให้เงินฉัน สองพัน”

แม่บอกว่าพ่อดีใจมาก เลยเอามาคุยอวด

 เราไม่รู้หรอกว่าพ่อดีใจ

พ่อเป็นฅนเงียบๆ เฉยๆ ไม่เคยสร้างภาระอะไรให้ลูกๆต้องแบกรับ

ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากลูกๆ ไม่คร่ำครวญ โทษเวรโทษกรรม

 

เราไม่ได้ให้เงินพ่อเป็นประจำทุกเดือน

ให้เงินเดือน แต่แม่ฅนเดียว เพราะ แม่ไม่มีรายได้แน่นอน

เราคิดว่าพ่อคงไม่เอา เพราะพ่อยังแข็งแรง ยังทำงานมีเงินเดือน

แค่เราเลี้ยงดูตัวเองได้ ไม่ต้องแบมือขอเงินจากพ่ออีก  พ่อคงพอใจ

เราไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย จึงไม่ได้คิดจะให้เงินเดือนพ่อประจำ

เพียงแค่นานๆ ก็จะให้เงินพ่อเสียที

 

เงิน 2000 บาท ทำให้พ่อดีใจได้ขนาดนี้

ทำไมเราถึงไม่รู้นะ

เราเสียเงินมากมายไปกับเรื่องไร้สาระของตัวเองได้

ทำไมเราถึงไม่ชุกคิดว่า

ฅนที่ดีที่สุด ที่สำคัญที่สุด ที่รักเรามากที่สุด เขารอเราอยู่

พ่อไม่ได้ต้องการเงินเพื่อความสุขสบายของพ่อ

พ่อแค่รู้สึกดีใจ ในเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของลูกที่พ่อเลี้ยงดู

 

รู้สึกเสียใจที่เรา ไม่ได้ให้เงินเดือนพ่อเหมือนที่เราให้แม่

รู้สึกเสียใจที่ทำให้พ่อดีใจ น้อยเกินไป

วันนี้ ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว

เราจึงได้แต่รู้สึกเสียใจอยู่จนทุกวันนี้…

สัญญาครั้งสุดท้าย

 

วันนั้นเรามาเยี่ยมพ่อที่นอนไม่รู้สึกตัวอีกครั้ง

ทั้งที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วพ่ออาการดีขึ้นมาก

ดูสดใสขึ้น จนคิดว่าอีกไม่นานก็คงได้กลับบ้าน

เราจำไม่ได้ว่าวันนั้นเราหยุดงาน หรือลากลับบ้านมาครึ่งวัน

แต่มาวันนั้นพ่ออาการไม่ค่อยดีแม่บอก เมื่อเจอหน้าเรา

แม่บอกให้เราเข้าไปบอกพ่อว่าอย่าได้ห่วงอะไร

 

เราเข้าไปยืนข้างเตียงพ่อ

จับมือ จับตัว จับขาของพ่อ

พ่อนอนไม่รู้สึกตัว แขนขายังบวมเหมือนเดิม

เราก้มลงบอกพ่อว่า

“พ่อ ถ้าพ่อไม่ไหวแล้ว พ่อไปเถอะนะ

อย่าทรมานอีกเลย พ่อไม่ต้องห่วงแม่

ลูกของพ่อฅนนี้จะดูแลแม่เอง

ส่วนพี่ชาย เขาก็มีครอบครัวแล้ว เขาดูแลตัวเองได้

พ่อหลับให้สบายอย่าห่วงอะไร”

 

พ่อที่นอนไม่รู้สึกตัว ไม่มีการตอบสนองใด ใด

แต่ เราเห็นน้ำตาที่ผุดขึ้นมาจากตาที่หลับสนิทของพ่อ

เราไม่รู้ว่าพ่อรับรู้ไหม ในเรื่องที่เราพูด

ตี2 คืนนั้น พ่อได้จากไป

 

เราจำคำพูดที่พูดกับพ่อได้เสมอ

คำสัญญาสุดท้ายที่ให้กับพ่อ

และเป็นคำสัญญาครั้งแรก ที่เราสัญญากับพ่อ…

 

31 มกราคม 2552