ตะกอน…
วันนี้ กับบางเรื่องราว
ทำให้บางความรู้สึก ที่ตกตะกอนอยู่ในใจ มันขุ่นขึ้นมา
ความหวาดหวั่น ที่เก็บงำไว้ในใจ
ความหวาดกลัวที่พยามไม่นึกถึง
ความมืดมนของอนาคตที่รู้อยู่เต็มหัวใจ
สุดท้ายมันก็คือความจริง ที่ไม่มีวันหนีพ้น
พยายามไม่คิดว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
ไม่ใช่ไม่หวั่น แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับมันดี
แม่ถามบ่อยๆว่า แล้วต่อไปจะทำอย่างไร
ให้คำตอบแม่ไม่ได้ ไม่ได้แม้จะตอบตัวเองในใจ
เรากำลังดำเนินชีวิตอย่างประมาทขนาดนี้เชียวหรือ
เงินเก็บที่มีอยู่ไม่มากก็หมดแล้ว
เรากำลังทำอะไรอยู่
กำลังเอาชีวิตที่เหลือไปฝากไว้ที่ใคร…
22 เมษายน 2552
