ฅนที่เคย “คิดว่ารัก”
วันนี้ รับโทรศัพท์ของใครบางฅน
ฅนที่เคย “คิดว่ารัก”
คุยเรื่องทั่วๆไป
ถามสารทุกข์สุขดิบ
ได้รับรู้เรื่องของเธอ
และทุกฅนของเธอ
ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้น
ไม่มีความรู้สึกดีใจ
ทำให้เรามองเห็นตัวเราในวันนั้นอีกครั้ง
ทำไมสิ้นดี
ที่ผ่านมาเราช่างอ่อนแอ
ช่างเยาว์วัยในเรื่องของอารมณ์ ความรู้สึก
ซึ่งจริง จริงแล้ว ทุกอย่าง
ล้วนเป็นเพียง แค่ภาพลวงตา
เฮ้อ! ไขว่คว้าเสียจนหมดใจ
วันนี้เราก้าวผ่านวังวนของความหลงมาได้
ไม่ใช่เพราะเราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
แต่คงเพราะ เวลา
เวลา ทำให้เรามีสติ
และมองเห็นตัวเองที่ผ่านมาชัดเจนขึ้น
มักหัวเราะเยาะให้กับความเขลาของตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง
ไม่ใช่เจ็บจนชิ้นชา หรือเข็ดหลาบ
แต่ มาจนถึงวันนี้ ได้รู้ว่า
สุดท้าย เราก็ต่างเป็น “ฅนอื่น” ต่อกัน…
